Hoe lang moet een focussessie bij ADHD duren? Niemand weet het

De verenigende theorie over ADHD van Barkley (1997) veronderstelde dat ADHD in de kern een probleem van gedragsremming is, dat op zijn beurt andere uitvoerende functies verzwakt. Het is een theorie; het gemeten beeld komt uit een meta-analyse van 83 studies: groepen met ADHD presteerden slechter dan groepen zonder ADHD op laboratoriumtaken voor waakzaamheid, werkgeheugen, planning en responsremming (Willcutt et al., 2005).

We denken dat een taak van 90 minuten daardoor slecht past bij veel ADHD-breinen, en daarom is Ebbi gebouwd rond sprints in plaats van marathons.

Taken opdelen, oftewel langere taken verdelen in kortere stukken met pauzes ertussen, wordt ook gebruikt als aanpassing in de klas voor ADHD. Het kader van DuPaul en Stoner voor aanpassingen in de klas bij ADHD benoemt het opdelen van taken als een van de belangrijkste aanpassingen van de omgeving die de betrokkenheid en de voltooiingspercentages verbeteren.

De meta-analyse over micropauzes van Albulescu et al. (2022), 19 studies met 22 steekproeven van studenten en werknemers en 2.335 mensen, vond dat pauzes van 10 minuten of minder de vitaliteit verhoogden en de vermoeidheid verlaagden; het effect op prestaties was klein en niet significant. Ze keek niet naar ADHD of het opdelen van taken. We bouwen het herstel erin omdat we denken dat het helpt om het volgende stuk werk mogelijk te maken.

Het opdelen van taken in Ebbi verdeelt een lange taak (bijvoorbeeld 75 minuten) met de standaardinstellingen in vijf blokken van 15 minuten, met tussen elk blok een korte reset. Met één tik kies je een ander aantal blokken. De gebruiker ervaart vijf behapbare sprints in plaats van één onmogelijke marathon. De totale werktijd is hetzelfde. De cognitieve architectuur is fundamenteel anders.

Het opdelen van taken in Ebbi is geen functie die is toegevoegd om een vakje af te vinken. Het is het oorspronkelijke ontwerp. Paul Fernkopf diende in het Amerikaanse leger, bij de 1st Infantry Division, waar externe structuur zijn ADHD en leerstoornis compenseerde. Na een eervol ontslag begon hij te studeren en raakte hij al die structuur kwijt. In 2011 bouwde hij voor zichzelf een systeem met pen en papier: de taken opschrijven, de tijd inschatten, lange blokken opdelen in kortere met productieve pauzes ertussen, en de geplande en de werkelijke duur bijhouden. Hij nam het mee naar de Kansas Army National Guard, als Officer Candidate, en bleef het gebruiken tijdens ruim tien jaar in de openbare veiligheid.

Het onderzoek naar zwakkere volgehouden aandacht bij ADHD, naar de werking van micropauzes en naar het opdelen van taken als interventie ondersteunt alle drie wat Paul uit noodzaak ontdekte: zijn brein hield geen 90 minuten aan één stuk vol, maar wel drie rondes van 25 minuten met resets. De wetenschap sloot later aan bij wat hij zelf had ervaren.

Geen enkele door vakgenoten beoordeelde studie heeft een optimale taakduur vastgesteld specifiek voor volwassenen met ADHD (bijvoorbeeld "25 minuten is ideaal"). De veelgenoemde Pomodoro-techniek (intervallen van 25 minuten) komt uit de praktijk en is niet uit onderzoek afgeleid.

De standaardintervallen van Ebbi zijn aanpasbaar, juist omdat er niet één goed getal bestaat. Het principe (kortere blokken met herstel ertussen) is onze ontwerpkeuze, afgeleid uit het onderzoek hierboven en er niet door bewezen. De precieze duur is persoonlijk.