Roze ruis daalt 3 dB per octaaf en heeft evenveel energie per octaaf. Veel luisteraars vinden dat het zachter en evenwichtiger klinkt dan witte ruis, die meer energie heeft in de hoge frequenties. Het wordt veel gebruikt als referentiesignaal voor de kalibratie van audiosystemen.
De meta-analyse van Nigg et al. (2024) bundelde 12 studies met witte ruis en 1 studie met roze ruis, dus het kleine voordeel geldt voor witte en roze ruis samen; roze ruis werd niet afzonderlijk getest. Een 1/f-patroon komt ook, in een andere vorm, voor in muziek en spraak: Voss en Clarke (1975) vonden dat langzame veranderingen in luidheid in muziek en spraak, en in toonhoogte in melodieën, een 1/f-spectrum volgen.
Rijmen en Wiersema (2024) testten 60 universiteitsstudenten zonder ADHD-diagnose. Achtergrondgeluid verbeterde de prestaties qua reactietijd bij wie meer ADHD-kenmerken had, maar een gewone toon van 100 Hz hielp even goed als roze ruis, wat de auteurs opvatten als teken dat het voordeel niet afhangt van of de ruis willekeurig is. Lu et al. (2020) vonden dat roze ruis de enige kleur was die de scores op een test voor continue aandacht significant verbeterde, bij 22 gezonde studenten.
